Rozważanie na III Niedzielę Wielkiego Postu.

Gdybym jeszcze raz mógł zacząć od początku, wzdycha niejeden z nas. Życzenie to jest nie realne. Naszą obecną rzeczywistość określa to, czego się raz dokonało, co się zyskało lub utraciło. Zaczynać możemy tylko od aktualnej, konkretnej rzeczywistości, która się stała, która jest. Czy jednak możemy? Czy Murzyn może zmienić kolor swej skóry? Koloru nie, ale serce. Być może, że i tego nie potrafi, ale Bóg jest większy i mocniejszy od nas. Orędzie Jezusa brzmi: nawrócenie jest konieczne i możliwe. Jezus nie rzucał słów na wiatr. Dobrym początkiem, może być już sama modlitwa o łaskę nawrócenia’ nawróć nas, Boże, a nawrócimy się. Powołanie Mojżesza. Bóg objawił się Mojżeszowi u stóp góry Horeb, czyli Synaj, powołując go na wyswobodziciela Izraela i pośrednika Starego Przymierza. Objawienie, które otrzymał Mojżesz jest kontynuacją wydarzeń, które miały miejsce między Bogiem i Abrahamem, Izaakiem, Jakubem. Sam Bóg gwarantuje ciągłość dawnej i obecnej historii zbawienia. Mojżesz jako prorok i pośrednik jest tylko typem, poprzednikiem Jezusa, wielkiego Proroka i Pośrednika Nowego i Wiecznego Przymierza. Imię, które Bóg objawił Mojżeszowi brzmi: Jahwe. Jego złożoną treść można w przybliżeniu oddać w sposób następujący: Bóg, który jest prawdziwie i rzeczywiście; Ten naprawdę istniejący, obecny i działający swą mocą i potęgą. Imię to…

Uroczystość św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny.
Aktualności / 19 marca 2019

Św. Józef, oblubieniec Najświętszej Maryi Panny, musi w kalendarzu liturgicznym Kościoła zajmować miejsce specjalne, skoro jego wspomnienie zaliczane jest do uroczystości, a więc do świąt najwyższej klasy.  Pewnych informacji o św. Józefie dostarczają nam tylko Ewangelie. Osobą św. Józefa zajmują się także apokryfy: Protoewangelia Jakuba (w. II ), Ewangelia Tomasza (w. II ), Historia Józefa Cieśli (w. IV), Ewangelia Pseudo-Mateusza (w. VI) i Ewangelia Narodzenia Maryi (x. IX). Zbyt wiele wszakże jest w nich fantazji, by je można było traktować poważnie jako źródła czy dokumenty. Hebrajskie imię Józef oznacza tyle, co „Bóg przydał”. Imię to nadała najmłodszemu swemu synowi Rachel, zona patriarchy Jakuba, by w ten sposób wyrazić radość i wdzięczność Panu Bogu, że do synów jedenastu przydał jej jeszcze jednego (Rdz 30, 24). Św. Józef pochodził z rodu króla Dawida. Wykazuje to św. Mateusz, kiedy podaje genealogię przodków Józefa. Św. Józef nie był według ciała ojcem Jezusa Chrystusa. Był nim jednak według żydowskiego prawa jako małżonek Maryi. Chociaż więc Maryja porodziła Pana Jezusa dziewiczo, to jednak według otoczenia św. Józef był uważany za Jego ojca. Według niektórych pisarzy kościelnych Maryja i Józef złożyli ślub dozgonnej czystości. Ewangelie wspominają o „braciach” i „siostrach” Pana Jezusa. Tak jeszcze dzisiaj narody bliskiego…

Rozważanie na II Niedzielę Wielkiego Postu.

Wzrok i słuch nie są jedynymi zmysłami, ale najważniejszymi, dzięki którym człowiek kontaktuje się z otaczającym go światem. Biedny, kto nie widzi, jeszcze bardziej pożałowania godny, kto nie słyszy. Wzrok i słuch, to najpierw procesy fizyczne, ale u człowieka stanowią osobowe i duchowe zjawiska, których nauka do dziś jeszcze w pełni nie wytłumaczyła. Od słyszenia rozpoczyna się droga prowadząca do rozpoznania, zrozumienia, ale również do słuchania, dawania posłuchu i posłuszeństwa i wreszcie do czyn, działania. „Jego słuchajcie”, Jezusa, który jest dla nas słowem i prawdą Bożą. Usłyszeć Jezusa można tylko wtedy, gdy się Go słucha, „z całego serca, z całej duszy i ze wszystkich sił”. Bóg zawiera przymierze z Abrahamem. Bóg Abrahama jest Bogiem, który towarzyszy człowiekowi na jego drogach i bierze udział w jego troskach. Obiecał Abrahamowi liczne potomstwo i ziemię Kanaan na własność. Abraham uwierzył Bogu i zaufał Jego wierności. Ponieważ Bóg jednak zwlekał z wypełnieniem danej obietnicy, stała się ona źródłem niepokoju dręczącego Abrahama. Bóg uspokajał go, zobowiązując się przymierzem spełnić obietnicę. Stało się to według starodawnego rytu zachowywanego przy zawierania różnych układów, strony układające się przechodziły pomiędzy rozcinanymi na połowę zwierzętami ofiarnymi. Dym i ogień przesuwający się pomiędzy zwierzętami był znakiem Boga zawierającego przymierze z Abrahamem….

Rozważanie na I Niedzielę Wielkiego Postu.

Człowiek żyje chlebem. To odróżnia go do zwierząt i aniołów. Ale jako człowiek „żyje nie samym chlebem”. Potrzeba mu słowa, które go pobudza, obdarowuje i stawia mu żądania. Człowiek słyszy głos matki i wie, że jest kochany. Słucha głosu Bożego i pojmuje, że jest przez Niego poznany i przyjęty. Dopiero dzięki temu staje się pełnym człowiekiem. Nie przez posiadanie wielu rzeczy i używanie wielu dóbr stajemy się szczęśliwi. Wszelki nadmiar szkodzi. Człowiek potrzebuje przede  wszystkim wolności, i to takiej, aby mu nic nie przeszkodziło być wiernym  samemu sobie i wypełniać swoje posłannictwo. Ku takiej wolności Jezus wskazał nam drogę. On jest również słowem, które Bóg stale kieruje do nas. Wyznanie wiary ludu wybranego. W pierwszym czytaniu mowa jest o ofiarowaniu pierwocin. Głównym elementem tego obrzędu była modlitwa dziękczynna za zbiory. Była ona krótko ujętym wyznaniem wiary w Boga, który potomków Abrahama uwolnił od biedy i niebezpieczeństw życia koczowniczego, wyprowadził z niewoli egipskiej i dał im na własność urodzajną ziemię Kanaan. Każdy Izraelita był świadomy włączenia w nurt tych wydarzeń. Uważał je za własną, osobistą historię. Czuł się otoczony opieka Bożej Opatrzności. Swojemu Bogu odpowiadał wyznaniem wiary i darem pierwocin. Wyznając swą wiarę stawiał przed ołtarzem Pańskim kosz wypełniony pierwocinami płodów…

Wspomnienie św. Dominika Savio – Patrona Ministrantów.
Aktualności , Bez kategorii / 9 marca 2019

W czasie zadumy jakim nie wątpliwie jest okres Wielkiego Postu wypada wspomnienie Św. Dominika Savio. Jest on patronem młodzieży, ministrantów, matek w stanie błogosławionym oraz małżeństw starających się o potomstwo. Urodził się 2 kwietnia 1842r. w Riva Di Chireri. Był on zwykłym chłopakiem, synem rzemieślnika i wiejskiej krawcowej. W wieku 5 lat zaczął posługiwać do mszy jako ministrant. Służbę Św. Dominika utrudniała daleka droga do kościoła, jednak nie stanowiło to dla niego problemu. Na pytanie czy boi się sam chodzić do kościoła odpowiadał: „Nie jestem sam. Jest ze mną Najświętsza Maria Panna i mój Anioł Stróż”. W wieku 7 lat podczas świąt Wielkanocnych przyjął Pierwszą Komunię Świętą z rąk księdza proboszcza. Było to nie codzienne wydarzenie ponieważ w owych czasach panowało przekonanie, że sakramentów pokuty i ołtarza należy przyjmować w znacznie późniejszym wieku. Pewnego dnia po generalnej spowiedzi oraz po przyjęciu Komunii Świętej napisał akt ofiarowania się Matce Bożej Niepokalanej i złożył go na jej ołtarzu: „Maryjo, ofiaruję Ci swoje serce. Spraw, aby zawsze było twoim. Jezu i Maryjo bądźcie zawsze moimi przyjaciółmi. Błagam Was, abym raczej umarł, niż bym miał przez nieszczęście popełnić choć jeden grzech.” W wieku 12 lat został przyjęty przez Św. Jana Bosko do oratorium na…

Wielki Post
Aktualności , Animatorzy / 6 marca 2019

Wielki Post jest okresem liturgicznym, który przez pokutę, umartwienia i pracę nad sobą, jakie podejmujemy przez świadomość naszej słabości, ma nas przygotować do obchodu Świąt Paschalnych. Ważnym symbolem jest czas trwania tego okresu: nie licząc niedziel, które zgodnie z najstarszą tradycją Kościoła są pamiątką Zmartwychwstania Pana i nie licują w pełni z nastrojem smutku i pokuty, okres ten liczy około 40 dni. Liczba 40 w Biblii jest symbolem oczyszczenia: 40 dni i nocy trwał potop, 40 lat Izrael wędrował do Ziemi Obiecanej, 40 dni Jezus pościł na pustyni. W ten święty czas wprowadza nas Środa Popielcowa. Tego dnia obowiązuje post ścisły. Posypanie głów popiołem, które ma wtedy miejsce podczas Mszy Świętej, jest symbolem mającym przypomnieć nam o naszej marności i kruchości naszego życia: wymowny jest fakt, że pył, którym posypane zostaną nasze głowy, jeszcze w zeszłym roku był zieloną palmą. W Wielkim Poście używamy szat liturgicznych koloru fioletowego, który symbolizuje skruchę, pokutę, ale także nadzieję na zbawienie. W Liturgii nie słyszymy wtedy radosnego hymnu Chwała na wysokości Bogu (wyjątkiem są przypadające w Wielkim Poście dwie uroczystości: św. Józefa oraz Zwiastowania NMP) i aklamacji Alleluja, która przed głoszeniem Ewangelii podczas Mszy Świętej zastępowana jest innym śpiewem. Na znak pokuty zabronione jest…

Rozważanie na Środę Popielcową.

Od niepamiętnych czasów popiół jest obrazem ułomności i przemijania człowieka, znakiem żałoby i pokuty. Nie tylko u Izraelitów, ale u Egipcjan, Arabów i Greków wyrażało skargę, smutek, skruchę, pokutę. Na tym tle zrozumiałe są starochrześcijańskie zwyczaje i formy pokutne: rozpoczynając publiczną pokutę wielcy grzesznicy przywdziewali zgrzebne szaty i włosiennice, posypywali sobie głowy popiołem, żyli o chlebie i wodzie. Począwszy od VII w. Środa Popielcowa była dniem rozpoczynającym liturgiczny okres pokuty. Za takie grzechy jak: morderstwo, nierząd, zaparcie się wiary itd. nakładano ciężkie praktyki pokutne i wykluczano z liturgii eucharystycznej od Środy Popielcowej aż do Wielkiego Czwartku. Praktykowanie pokuty publicznej traciło z czasem na znaczeniu, aż wreszcie zanikło. Przetrwał jednak duch pokuty i ceremonia posypania głów popiołem. Papież Urban II polecił ją wszystkim wierzącym na rozpoczęcie Wielkiego Postu, który jest czasem powszechnej pokuty. W czasie Mszy świętej święci się popiół przygotowany z gałązek palm lub innych drzew poświęconych w roku poprzednim i posypuje się nim głowy wiernych. Rozdzierajcie serca wasze a nie szaty: Za czasów proroka Joela szarańcza zniszczyła ziemię judzką do tego stopnia, że nic nie zostało do jedzenia. Nie było nawet z czego składać codziennej ofiary w świątyni. Prorok widział w szarańczy zwiastunów jeszcze gorszych nieszczęść, w których należało…

Podsumowanie I kursu animatorskiego
Aktualności , Animatorzy , Galeria / 5 marca 2019

W dniach 8-15.02.2019r. w Zaczerniu odbył się pierwszy kurs animatorski dla ministrantów od 3 klasy gimnazjum, w którym udział wzięło 74 osoby.Kurs animatorski jest bardzo ważnym elementem formacji LSO. Turnus wraz z Księdzem Moderatorem prowadziło 9 ceremoniarzy i animatorów, którzy z przyjemnością dzielili się swoją wiedzą z młodszymi kolegami.W trakcie turnusu uczestnicy poznawali głębiej tajemnicę Liturgii, oraz jej praktyczną część. Pogłębiali wiedzę na temat najważniejszych świąt w kościele, w tym szczególnie o Triduum Paschalnym. Nie zabrakło również luźniejszych punktów dnia takich jak śpiew czy też pogodne wieczorki, podczas których mogli się wspólnie bawić. Czas spędzony na turnusie był również czasem rekolekcji i duchowego zbliżania się do Boga poprzez Liturgię Godzin, adorację, spowiedź oraz konferencję księży, na których zostały przybliżone postacie m.in.: Adama, Noego, Dawida, świętych Piotra i Pawła. Uczestnicy mieli również spotkania w grupach, na których poruszali różne tematy związane z powołaniem i miłością w życiu człowieka, jak i również życiorysy patronów każdej z grupy, których wybrali dla nich animatorzy i byli to między innymi: św. Jakub, św. Florian, św. Stanisław Kostka, św. Ambroży i św. Pius X. Jednak najważniejszym punktem każdego dnia była wspólna Eucharystia. Z pewnością był to dobry czas dla wszystkich obecnych na turnusie zarówno uczestników jak i animatorów…

Rozważanie na 8 Niedzielę zwykłą.

Człowieka można poznać po rysach twarzy, po jego dłoni, po sposobie chodzenia; rozpoznajemy go w słowie i działaniu. Istnieje słowo, które wychodzi z serca szczerego i dobrego. Są też słowa puste i złe: bałamuctwo, plotki, kłamstwo. Znamy słowa, które dają życie, leczą i pomagają, ale i słówka, które niszczą i zabijają. Po czym poznaje się dobre słowo? Jak rozpoznać dobrego człowieka? Nie tylko poprzez dobre słowo i czyny ale również po dźwięku, po wewnętrznym dźwięku. Dobry dźwięk ma swe źródło w dobrym sercu, pochodzi z serca Bożego. Duch przemawia do ducha, duch odpowiada Duchowi. Wypowiedzi człowieka ujawniają jego wartość. Kim jest człowiek i co sobą reprezentuje, poznajemy po jego słowach i czynach. Nie sądzić przedwcześnie, ale uczciwie badać, jest obowiązkiem sprawiedliwości i darem mądrości. Taka ocena jest konieczna przede wszystkim wtedy, gdy musimy zdecydować, czy dany człowiek może w naszym życiu odgrywać jakąś rolę i wpływać na nasze życie. Przez Chrystusa zwyciężamy śmierć. Przemijanie i śmierć rzuca cień na życie każdego człowieka. Dopiero zmartwychwstanie Jezusa, w które zostaliśmy włączeni przez chrzest, daje nam nadzieję na nieśmiertelność i życie w wiecznej łączności z Bogiem. Tam, gdzie żyje Bóg, nie może być śmierci ani rozkładu. My ludzie śmiertelni, musimy być zatem przemienieni….