Msza Krzyżma
Aktualności , Animatorzy / 15 kwietnia 2019

18 kwietnia 2019 r., w Wielki Czwartek, o godz. 10.00 w katedrze rzeszowskiej odbędzie się Msza Krzyżma. Podczas Mszy św. Biskup Rzeszowski pobłogosławi olej chorych i olej katechumenów oraz poświęci olej krzyżma, który jest używany m.in. podczas udzielania sakramentu chrztu, bierzmowania i święceń kapłańskich. W Wielki Czwartek zapraszamy Liturgiczną Służbę Ołtarza na godz. 10 do katedry rzeszowskiej na Mszę Krzyżma. Podczas której zostaną odnowione przyrzeczenia ministranckie, próba przyrzeczeń odbędzie się przed Mszą Świętą. Po Eucharystii „drzwi otwarte” i możliwość spotkania w Wyższym Seminarium Duchownym dla grup LSO. Całe LSO w strojach liturgicznych.

Rozważanie na Niedzielę Palmową.

Jeszcze dziś dla wielu Kościół jest zbędny. Można go lekceważyć, prześladować. W życiu Kościoła istniały różne okresy, bywało, że okazał się słaby. Bywało również, że chciał panować, posuwał się niekiedy do triumfalizmu. Fakty takie będą zawsze złem, bo fałszują oblicze Kościoła, niosą zgorszenie. Królestwo Boże, które Jezus zapowiada, jest dla ubogich. On sam był ubogi i słaby. Triumfalny wjazd wśród okrzyków „Hosanna…” niczego nie zmienił. Jezus wiedział, że te tłumy niebawem zwrócą się przeciw Niemu. Także uczniowie Go opuszczą. Jezus był ubogim i pokornym Mesjaszem. I takim pozostał. Siła, moc, Jezusa i Jego Kościoła jest innego rodzaju, swe źródło ma w Bogu, w mocy Ducha i sile miłości. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i wiem, że nie doznam wstydu. W drugiej części Księgi Izajasza znajdują się cztery pieśni o tajemnicy postaci, tzw. Pieśni Sługi Pańskiego. Pierwsza mówi o powołaniu Sługi. Druga ukazuje ciężar Jego misji. Trzecia dziś czytana, kreśli Jego sylwetkę jako doskonałego ucznia i wiernego proroka, który nie boi się ani sprzeciwu, ani prześladowania, ponieważ Bóg jest z Nim. Sługą Pańskim według Nowego Testamentu jest Jezus. Czy się nam podoba, czy nie, przez Niego przemawia do nas Bóg. Słysząc słowa Jezusa Chrystusa musimy opowiedzieć się za lub przeciw…

Zaproszenie na Misterium Męki Pańskiej w Niechobrzu.
Aktualności / 9 kwietnia 2019

Misterium Męki Pańskiej – 5 dni z Jezusem w Jerozolimie. Poruszające wydarzenie przybliżające wydarzenia sprzed niemal 2000 lat, od uroczystego wjazdu Jezusa do Jerozolimy do śmierci na Golgocie. Misteria swoją tradycją sięgają czasów średniowiecza, a dokładniej mówiąc X wieku po Chrystusie, zaś największą popularność zyskały w XIII i XIV wieku. Wywodzą się one z dramatu liturgicznego i z założenia miały pełniły rolę dydaktyczną. Misteria opowiadały nie tylko o ostatnich ziemskich dniach Jezusa Chrystusa, ale również obrazowały inne sceny ewangeliczne, a nierzadko również dotyczyły żywotów świętych. W różnych miejscach Europy przyjmowały one rozmaite formy. We Francji i Anglii Misteria Pasyjne odgrywano na rynkach miast zaś na półwyspie iberyjskim przekształciły się w barwne procesje organizowane w Wielkim Tygodniu, w czasie których pątnicy na swoich ramionach nosili platformy przedstawiające sceny z drogi krzyżowej Pana Jezusa. W Europie Środkowej Misteria zazwyczaj rozpoczynały się w Kościołach, by następnie wyjść na zewnątrz w drodze krzyżowej. Taki sposób prezentowania treści znany jest chociażby z Kalwarii Zebrzydowskiej, która jest najsłynniejszym polskim ośrodkiem w którym odgrywane są Misteria. Historia Misterium Męki Pańskiej w Niechobrzu na dobrze rozpoczęła się w 2015 roku, kiedy po kilku nieudanych próbach Tomaszowi Grzebykowi, historykowi z wykształcenia, udało się zrealizować, pomysł stworzenia dla Parafii w…

Rozważanie na V Niedzielę Wielkiego Postu.

Winę należy odpokutować, przestępstwo winno być ukarane. Taki porządek wydaje się normalny. Ale czy kara jest rzeczywiście pokutą, która wszystko naprawia? Kto może określić wielkość kary? Niełatwo jest nad tymi problemami dyskutować rzeczowo. Zło należy wytępić z korzeniami, takie hasła słyszy się w kołach tzw. „sprawiedliwych”. Ale gdzie leży korzeń zła? Zarzucono Jezusowi, że trzyma z grzesznikami, tak określano wtedy przestępców i elementy asocjalne. Czy postępowanie Jezusa nie podważało porządku społecznego? Jezus chce usunąć zło z korzeniami, zło a nie człowieka. Człowieka kochał zawsze i wciąż kocha. Obietnica nowego wyzwolenia. Czy Bóg w przeszłości działał i przemawiał? Czy przychodzi z mocą w naszych czasach? Tak skarżył się i pytał naród przebywający w niewoli. Pierwsze czytanie jest odpowiedzią na te niepokojące pytania. Największym wydarzeniem w przyszłości było wyjście z Egiptu, dokładniej; wyprowadzenie, bo było ono dziełem Boga. I tym razem wyprowadzi On swój lud z ciemności ku światłości, z niewoli babilońskiej do ojczyzny i rozpocznie nowy etap w historii zbawienia. Nie tyle sam powrót z Babilonii, ile przyszłe zbawienie, symbolizowane w tym powrocie, będzie tak wspaniałe, że w jego świetle zbledną wszystkie dotychczasowe wielkie dzieła zbawcze, np. przejście przez Morze Czerwone. Sama natura włączy się w dzieło nowego wyzwolenia. W historii…

Rozważanie na IV Niedzielę Wielkiego Postu.

Człowiek może uciekać od Boga, ukrywać się przed Nim, jak Adam w raju po grzechu. Może nawet próbować żyć bez Boga, obejść się bez Niego. Lecz Bóg nie może zapomnieć o człowieku, na którego raz spojrzał, a spojrzał na każdego z nas. Nie zapomina, jak matka nie może zapomnieć swego dziecka. Jezus przyszedł pojednać nas z Bogiem. Jako umiłowany Syn Boży, może nas przywrócić Ojcu i uczynić Jego umiłowanymi synami. Naród wybrany obchodzi pierwszą Paschę w Ziemi Obiecanej. Wejście Izraelitów do Ziemi Kanaan, po 40 latach koczowniczego życia na pustyni, było czymś więcej niż tylko wojskowo-politycznym wydarzeniem. Po wyjściu z Egiptu było rozstrzygającym krokiem w nową religijną przyszłość. Przeszłość została określona mianem „hańby egipskiej”. Okres przebywania w Egipcie był hańbą niewoli i nieczystości kulturowej. Bóg „zrzucił” tę hańbę ze swego ludu. Spożycie chlebów przaśnych ze zboża zebranego w Ziemi Obiecanej oznacza początek nowej epoki. Ziemia ta, kiedyś przyobiecana patriarchom, teraz staje się własnością ludu, który się od nich wywodzi. Lud ten będzie mógł w niej żyć pod warunkiem, że pozostanie wierny Bogu, z którym, zawarł przymierze. I my „jesteśmy pielgrzymami, z dala od Pana” w drodze do tego samego Boga, który prowadził lud izraelski. Dlatego jego dzieje są nie tylko…

Rozważanie na III Niedzielę Wielkiego Postu.

Gdybym jeszcze raz mógł zacząć od początku, wzdycha niejeden z nas. Życzenie to jest nie realne. Naszą obecną rzeczywistość określa to, czego się raz dokonało, co się zyskało lub utraciło. Zaczynać możemy tylko od aktualnej, konkretnej rzeczywistości, która się stała, która jest. Czy jednak możemy? Czy Murzyn może zmienić kolor swej skóry? Koloru nie, ale serce. Być może, że i tego nie potrafi, ale Bóg jest większy i mocniejszy od nas. Orędzie Jezusa brzmi: nawrócenie jest konieczne i możliwe. Jezus nie rzucał słów na wiatr. Dobrym początkiem, może być już sama modlitwa o łaskę nawrócenia’ nawróć nas, Boże, a nawrócimy się. Powołanie Mojżesza. Bóg objawił się Mojżeszowi u stóp góry Horeb, czyli Synaj, powołując go na wyswobodziciela Izraela i pośrednika Starego Przymierza. Objawienie, które otrzymał Mojżesz jest kontynuacją wydarzeń, które miały miejsce między Bogiem i Abrahamem, Izaakiem, Jakubem. Sam Bóg gwarantuje ciągłość dawnej i obecnej historii zbawienia. Mojżesz jako prorok i pośrednik jest tylko typem, poprzednikiem Jezusa, wielkiego Proroka i Pośrednika Nowego i Wiecznego Przymierza. Imię, które Bóg objawił Mojżeszowi brzmi: Jahwe. Jego złożoną treść można w przybliżeniu oddać w sposób następujący: Bóg, który jest prawdziwie i rzeczywiście; Ten naprawdę istniejący, obecny i działający swą mocą i potęgą. Imię to…

Uroczystość św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny.
Aktualności / 19 marca 2019

Św. Józef, oblubieniec Najświętszej Maryi Panny, musi w kalendarzu liturgicznym Kościoła zajmować miejsce specjalne, skoro jego wspomnienie zaliczane jest do uroczystości, a więc do świąt najwyższej klasy.  Pewnych informacji o św. Józefie dostarczają nam tylko Ewangelie. Osobą św. Józefa zajmują się także apokryfy: Protoewangelia Jakuba (w. II ), Ewangelia Tomasza (w. II ), Historia Józefa Cieśli (w. IV), Ewangelia Pseudo-Mateusza (w. VI) i Ewangelia Narodzenia Maryi (x. IX). Zbyt wiele wszakże jest w nich fantazji, by je można było traktować poważnie jako źródła czy dokumenty. Hebrajskie imię Józef oznacza tyle, co „Bóg przydał”. Imię to nadała najmłodszemu swemu synowi Rachel, zona patriarchy Jakuba, by w ten sposób wyrazić radość i wdzięczność Panu Bogu, że do synów jedenastu przydał jej jeszcze jednego (Rdz 30, 24). Św. Józef pochodził z rodu króla Dawida. Wykazuje to św. Mateusz, kiedy podaje genealogię przodków Józefa. Św. Józef nie był według ciała ojcem Jezusa Chrystusa. Był nim jednak według żydowskiego prawa jako małżonek Maryi. Chociaż więc Maryja porodziła Pana Jezusa dziewiczo, to jednak według otoczenia św. Józef był uważany za Jego ojca. Według niektórych pisarzy kościelnych Maryja i Józef złożyli ślub dozgonnej czystości. Ewangelie wspominają o „braciach” i „siostrach” Pana Jezusa. Tak jeszcze dzisiaj narody bliskiego…

Rozważanie na II Niedzielę Wielkiego Postu.

Wzrok i słuch nie są jedynymi zmysłami, ale najważniejszymi, dzięki którym człowiek kontaktuje się z otaczającym go światem. Biedny, kto nie widzi, jeszcze bardziej pożałowania godny, kto nie słyszy. Wzrok i słuch, to najpierw procesy fizyczne, ale u człowieka stanowią osobowe i duchowe zjawiska, których nauka do dziś jeszcze w pełni nie wytłumaczyła. Od słyszenia rozpoczyna się droga prowadząca do rozpoznania, zrozumienia, ale również do słuchania, dawania posłuchu i posłuszeństwa i wreszcie do czyn, działania. „Jego słuchajcie”, Jezusa, który jest dla nas słowem i prawdą Bożą. Usłyszeć Jezusa można tylko wtedy, gdy się Go słucha, „z całego serca, z całej duszy i ze wszystkich sił”. Bóg zawiera przymierze z Abrahamem. Bóg Abrahama jest Bogiem, który towarzyszy człowiekowi na jego drogach i bierze udział w jego troskach. Obiecał Abrahamowi liczne potomstwo i ziemię Kanaan na własność. Abraham uwierzył Bogu i zaufał Jego wierności. Ponieważ Bóg jednak zwlekał z wypełnieniem danej obietnicy, stała się ona źródłem niepokoju dręczącego Abrahama. Bóg uspokajał go, zobowiązując się przymierzem spełnić obietnicę. Stało się to według starodawnego rytu zachowywanego przy zawierania różnych układów, strony układające się przechodziły pomiędzy rozcinanymi na połowę zwierzętami ofiarnymi. Dym i ogień przesuwający się pomiędzy zwierzętami był znakiem Boga zawierającego przymierze z Abrahamem….

Rozważanie na I Niedzielę Wielkiego Postu.

Człowiek żyje chlebem. To odróżnia go do zwierząt i aniołów. Ale jako człowiek „żyje nie samym chlebem”. Potrzeba mu słowa, które go pobudza, obdarowuje i stawia mu żądania. Człowiek słyszy głos matki i wie, że jest kochany. Słucha głosu Bożego i pojmuje, że jest przez Niego poznany i przyjęty. Dopiero dzięki temu staje się pełnym człowiekiem. Nie przez posiadanie wielu rzeczy i używanie wielu dóbr stajemy się szczęśliwi. Wszelki nadmiar szkodzi. Człowiek potrzebuje przede  wszystkim wolności, i to takiej, aby mu nic nie przeszkodziło być wiernym  samemu sobie i wypełniać swoje posłannictwo. Ku takiej wolności Jezus wskazał nam drogę. On jest również słowem, które Bóg stale kieruje do nas. Wyznanie wiary ludu wybranego. W pierwszym czytaniu mowa jest o ofiarowaniu pierwocin. Głównym elementem tego obrzędu była modlitwa dziękczynna za zbiory. Była ona krótko ujętym wyznaniem wiary w Boga, który potomków Abrahama uwolnił od biedy i niebezpieczeństw życia koczowniczego, wyprowadził z niewoli egipskiej i dał im na własność urodzajną ziemię Kanaan. Każdy Izraelita był świadomy włączenia w nurt tych wydarzeń. Uważał je za własną, osobistą historię. Czuł się otoczony opieka Bożej Opatrzności. Swojemu Bogu odpowiadał wyznaniem wiary i darem pierwocin. Wyznając swą wiarę stawiał przed ołtarzem Pańskim kosz wypełniony pierwocinami płodów…